Andrew Sean Greer'ın son romanında öğrenilen ders, 'yakından bakıldığında [dünyanın] hiçbir anlam ifade etmediği'ydi. Harika bir esprili kitapta değerli bir dersti. Villa Coco'da ise anlatıcının öğrendiği ders şu: 'Konuşmacının işi, aşk ve hayatın karışık olaylarından komediyi çıkarıp arıtmaktı.' Greer yine başarmış; Villa Coco'da hayatın saçmalığını, gösterişli bir kurguyla ama şefkatle ve Greer'in alametifarikası olan sağlam bir hafiflikle resmediyor.
Hikâyenin birinci tekil şahıs anlatıcısı olan ve Villa Coco'ya vardığında 'Giovedi' adıyla anılmaya başlayan 'genç adamımız', ailesinin 'bölüm seçimime (Arşiv ve Kayıt Yönetimi) ve cinsel tercihime (kendi cinsim) ağır iç çekişlerle' tepki gösterdiği, kendisinin de 'sonunda hayatı ciddiye alabileceği bir yerde olmak için iç çektiği' bir gençtir.
Doğal olarak, Toskana'da gizemli bir iş teklifini kabul eder. İlan, 'Baronessa' olarak bilinen bir işveren için yaklaşan Noel'e kadar tamamlanması gereken bir katalog hazırlanmasına işaret eden muğlak ifadelerle yazılmıştır. Ne de olsa, 'Avrupa'dan daha ciddi ne olabilir ki?'
Söylemeye gerek yok, İtalya genç adamımızın sistemi için bir şoktur. 92 yaşındaki Baronessa, Giovedi'nin trajik kusuruna (Amerikalı olması) karşı bir sempati ve dehşet karışımı sergiler; onu çoğunlukla tavuk öldüren bir sansar olan 'la faina'ya karşı bitmek bilmeyen bir savaş, zeytin toplama ve Baronessa'nın 'Avrupa'nın en gösterişli boku olabilir' dediği bir fosseptik tankını temizleme gibi angaryalarda çalıştırır; ve ona gençliği ve ilişkileri hakkında inanılması güç hikâyeler anlatır.
Bir aşk macerası, bir cenazede hırsızlık, sahtecilik ve ihanet geçmişi, sümüksü bir Amerikalı milyoner, pug köpekleri, portreler ve bol bol sevgiyle betimlenen İtalyan manzaraları ve tavırları var. En önemlisi, 'trajedinin onu bükmesine izin vermeyecek bir kadının şiddetli neşesi' var.
Greer'in Baronessa'sı hayattan daha büyük, yalnızca bir kitabın sayfalarında bulunabilecek türden bir karakter; ama o kadar canlı, o kadar sevecen, hikâyenin gücünde o kadar neşeyle ısrarcı ki, okuyucu sayfaları bitirdikten çok sonra bile onunla kalıyor.
Baronessa aynı zamanda kendini 'Müstehcen bir seyahat hikâyesi, elbette. Ama aynı zamanda: dünyanın büyüsünü kaybetmemesi için bir çözüm' olarak özetleyen bir romanın itici gücü. İkisi de iyi şeyler. Birlikte muhteşem.
