Gelenek araştırmacısı Anna Tselepou, bu eşsiz deneyimin havasını aktarıyor. Kokuların, lezzetlerin ve geleneksel alışkanlıkların Kıbrıs kırsalının günlük yaşamıyla ayrılmaz biçimde bağlı olduğunu anlatıyor.
Bayramın merkezinde ev yapımı mayalı ekmek vardı. Ekmek kömürde pişirilmiş, bolca taze zeytinyağıyla serpilmişti. Zeytinyağı da yeni üretimden çıkmıştı. Üzerine taze kekik ve tuz ekleniyordu. Bu sade, geleneksel lezzet; anıları, kokuları ve başka bir dönemin özgünlüğünü taşıyor. Kıbrıs kırsalında yaşayan insanlar için zeytinyağı üretiminin başlaması, tarımsal işin sıradan bir aşaması değil.
Bu, küçük ama günlük bir kazanım; aileyle, arkadaşlarla ve topluluğun geri kalanıyla paylaşmaya değer bir sevinç ve minnet nedeni. Geleneğin özü bu tür anlarda ortaya çıkıyor: basit şeylerin sevinci, toprakla ve ürünleriyle kurulan bağ ve nesilden nesle aktarılan göreneklerin korunması ihtiyacı.
"Zeytinyağı bayramı", bir yerin kültürünün yalnızca büyük etkinliklerde ve resmi törenlerde değil, insanlarının küçük ve günlük anlarında da yaşadığını hatırlatıyor. Bunu bir parça sıcak ekmekte, biraz taze zeytinyağında ve Kıbrıs toprağının bereketini paylaşmanın sevincinde görmek mümkün.