Hem arkadaşlarına hem de AKEL'e olan bağlılığı sarsılmayan Pola Kyprianides'in anısına
Bugün farklı türde bir köşe yazısı. Kişisel bir yazı.
Çok uzun zaman önce, Albert Camus ve hayatın absürtlüğü hakkında yazmıştım. Hayatımdaki çok özel bir kişiyi kaybettiğimin haberi bana ulaştığında bu yazı tekrar aklıma geldi.
Pola Kyprianides, herkesin kabul ettiği gibi, kesinlikle eşsiz bir insandı. Her ortamda öne çıkan türden bir insandı. Zeki, ilgi çekici, fikir sahibi ve eğlenceliydi; sizi oltadaki yem gibi kendine çeken bir zekaya sahipti. Bir kere bağlandığınızda bırakamazdınız.
Onu tanıyanlar, büyük kalbine ve arkadaşlarını kuşatan sevgisine tanıklık edecektir. Diğer uçta ise, rakipleri onun nerede durduğunu her zaman bilirdi çünkü görüşlerini belirtmekten hiç çekinmezdi.
Hayatın absürtlüğü hakkında yazarken, kişinin hayatını sürdürürken akılda tutması gereken üç ilkeden bahsetmiştim: Güçlü ilişkiler, iyi sağlık ve anlamlı iş.
Pola'nın arkadaşlarına olan sevgisi ve onlara bağlılığı örnek niteliğindeydi. Bu onun varlığının temel taşıydı ve şimdi o gittiğinde, hepimizde büyük bir boşluk bırakacak.
Anlamlı işe gelince, kendini hayatının diğer aşkı olan AKEL'e adadı. Genç yaştan itibaren sosyal adalet arayışına dahil oldu ve AKEL'in bunu başarmanın yolu olduğuna karar verdi. Partiye bağlılığı, arkadaşlarına bağlılığı gibi sarsılmazdı.
Görüşlerinde asla dogmatik değildi, mantık her zaman yol gösterici ilkesiydi, ancak partinin en karanlık anlarında bile partiden dönmezdi. AKEL'in kararlarından birçok kez hayal kırıklığına uğradı ve görüşlerini açıkça belirtti. Ancak toplum içinde parti çizgisine karşı gelmezdi, hatta bu uğurda büyük kişisel bedeller ödemiş olsa bile. Son toplu görünüşlerinden birinin Mayıs parlamento seçimlerinde oy kullanmaya gitmek olduğunu söylemek yeterli... tekerlekli sandalyeyle!
Bu da beni hayattaki diğer ilkeyi ihmal etmesine getiriyor: İyi sağlık. Önceki köşe yazımda, iyi sağlığı korumanın herhangi bir yoruma gerek duymayacak kadar açık bir konu olduğunu söylemiştim.
