Sıcak bir yaz öğleden sonrasıydı ve Instagram'da geziniyordum. Karşıma su altında çekilmiş bir fotoğraf çıktı. Derin maviler ve kabarcıklar beni bir anda durdurdu. Suyun içinde olmak, serinlemek, suyun üzerinde süzülmek fikri bana çok çekici geldi.
"The Sirens' Call" (Deniz Kızlarının Çağrısı) başlıklı bu gönderi, kadınları "birlikte, daha büyük bir amaç için" bir deneyime davet ediyordu. Peki, Kıbrıs'taki bu kendilerini "Deniz Kızı" olarak adlandıran kadınlar kimdi? Bu büyük amaç neydi ve ben bu çağrıya kulak vermeli miydim?
Ağustos ayı başlarında düzenlenen The Sirens' Call, Paralimni'de hayır amacıyla düzenlenen kadın topluluğunun 1 kilometrelik yüzme etkinliğinin ikinci yılıydı. Etkinlik, "deniz kızlarını" bir araya gelip Kıbrıs Kanserle Savaş Derneği'nin Arodaphnousa Palyatif Bakım Merkezi için para toplamaya davet ediyordu.
Her yaştan kadın etkinliğe katılabiliyor, istedikleri kadar yüzebiliyordu. İster maske ve paletle ister çıplak gözle, tüm mesafeyi de katedebilirlerdi ya da sadece birazcık da yüzebilirlerdi. Kulağa oldukça ilgi çekici ve rahatlatıcı geliyordu. Ben de etkinliğe kaydoldum.
Topluluğun kurucularından Bobbe Theoklitou, "Milenyumun ilk yıllarında, dört kişilik bir arkadaş grubuyla birlikte şnorkelle yüzüp Protaras denizini keşfetmeye başladık. Şaka yollu kendimize 'Deniz Kızları' adını verdik. Yıllar geçtikçe grubumuz büyüdü" diye anlatıyor o günleri.
Bobbe sözlerine şöyle devam ediyor: "Dört yıl önce eşimi pankreas kanserinden kaybettim. Bu yıkıcı kaybın ardından, çektiğim acı ve trajediden anlamlı bir şeyler çıkması gerektiğini hissettim. Sanki tüm bu yaşananlardan bir şekilde iyilik doğmalıydı. Hepimiz Kıbrıs Kanserle Savaş Derneği için yüzmeye karar verdik. O ilk dört deniz kızından üçü eşlerini kaybetti. Bu etkinliği de onların anısına adadık."
Deniz Kızları ve Kıbrıs Kanserle Savaş Derneği tarafından organize edilen ve 2025 yazında düzenlenen ilk etkinlik, beklentilerin ötesine geçerek 19.000 Euro topladı. Bu yılki (2026) etkinlik ise çok daha büyüktü; dronlar, kameralar, fotoğrafçılar, DJ'ler, Paralimni Belediyesi'nin işbirliği ve kurumsal sponsorların katkısıyla 120 kadın kayıt yaptırdı.
Scouts Plajı'na vardığımda, orada zaten onlarca kadın vardı. Kayıt standına yönlendirildim, adımı yazdırdım ve bileğime bir bileklik takıldı. "Yüzüşünüzü bitirip döndüğünüzde bunu bize geri getirin. Herkesin sağ salim döndüğünü böyle takip ediyoruz" dediler.
Her yaştan ve vücut tipinden kadınlar oradaydı. Sohbet ediyor, daha önce katılanlar ipuçları verip cesaretlendirici sözler söylüyordu. Kendimi oldukça iyi bir yüzücü olarak görsem de, 1 kilometrenin tamamını bitirip bitiremeyeceğimden emin değildim. Ama bu bir zorunluluk da değildi.
Arkamdan bir kadının "Tamamen yapılabilir bir şey. Yorulacaksın ama başarırsın. Ben bu sabah zaten 1 kilometre yüzdüm, üstelik 70'lerimdeyim" dediğini duydum. Bu sözlere sevinmem mi gerekiyor yoksa utanmam mı, karar veremedim.
Organizatörler bizi plajda bir araya topladı ve yüzüş başlamak üzereydi. Bir düdük çaldı ve etkinlik resmen başladı. Denize doğru belirlenmiş patikadan yürüdük, her iki tarafta duran izciler bizi alkışlayarak yüreklendiriyordu.
Onların bu tezahüratı beni çok duygulandırdı ve birlikte bir meydan okumayı tamamlamaya gittiğimizi hatırlattı. Bu düşünce ve etrafımdaki bu kadar farklı kadını görmek, işi sonuna kadar götürmem için bana güç verdi.
Bazı kadınlar hızla yüzüyor, bazıları havuz makarnalarıyla ilerliyordu. Kimileri yüzerek sohbet edip gülüşürken, kimileri derin bir odaklanma içindeydi. SUP tahtaları, deniz motorları ve deniz izcilerindeki kadınlar bize rehberlik ediyordu.
Yaklaşık 20 dakika sonra kollarım yorulmaya başladı. Tüm mesafeyi yapıp yapamayacağımı bilmiyordum. Başımı kaldırıp yaklaşık 100 kadının birlikte yüzdüğünü fark ettim. İnanılmaz güzel bir manzaraydı, tam bir yoldaşlık gösterisi. "Devam et" dedim kendi kendime.
Kısa süre sonra kollarım yorulmayı bıraktı. Deniz tabanını, sudaki farklı mavi tonları –tıpkı o Instagram fotoğrafındaki gibi– balıkları ve minik deniz kabuklarını fark etmeye başladım. Tıpkı mitolojideki deniz kızları ve bu etkinlikteki kadınlar gibi, balıkların da gruplar halinde yüzdüğünü fark ettim.
Bobbe, "Paralimni'deki The Sirens' Call, 20 yıldan fazla bir süre önce basit bir kızlar yüzmesi olarak başladı. Ancak zamanla bundan çok daha derin bir şeye dönüştü. Birbirimize kalbimizi açabildiğimiz, hem gözyaşlarımızı hem de kahkahalarımızı paylaşabildiğimiz bir dostluk ve bağ kurma alanı haline geldi" diyor.
"Tam olarak bu benzersiz ruh nedeniyle sadece kadınlara özel bir etkinlik olarak kaldı. Bu şekilde tutmak, kadınların gerçekten kendileri olmalarına, mutlu, savunmasız, birbirlerini destekleyen ve çok samimi bir düzeyde bağ kurmalarına olanak tanıyan mahremiyeti, güveni ve özgürlüğü koruyor. Kaybımın ardından, Deniz Kızları kendi sessiz yollarıyla iyileşme yolculuğumun bir parçası oldular."
Plaja döndüğümüzde bize karpuz, limonata ve atıştırmalıklar ikram edildi. Bir DJ müzik çalıyordu ve havada kutlamaya dair "Başardık" hissi vardı. 2026 etkinliği, hem yüzücü kadınlardan hem de katılmayanların bağışlarıyla 20.000 Euro'nun üzerinde gelir elde etti.
İkinci yılının ardından The Sirens' Call, aramızdan ayrılanları anmak ve hayatta olanların birbirini desteklemesi adına geleneksel hale gelmeyi umuyor.
Bobbe sözlerini şöyle noktalıyor: "Deniz Kızlarının çağrısının çalmaya devam etmesinin ne anlama geldiğini düşündüğümde, bunun süreklilik ve hatırlama ile ilgili olduğunu hissediyorum. Bu, birlikte inşa ettiğimiz şeyin kayıpla sona ermediği, aksine onu şefkatle ileriye taşıdığı fikridir. Bu çağrı sadece deniz veya toplanmanın kendisiyle ilgili değil; sevgiyi, hatıraları ve bağları canlı tutmak, dalgaların arasında kaybettiklerimizi duymak ve onların varlığının bizim içimizde yaşamaya devam etmesini sağlamakla ilgili."
The Sirens' Call hakkında daha fazla bilgi almak için www.thesirenscall.eu adresini ziyaret edebilirsiniz.
