Alley Cats yayına girmeden önce bile her yerde yeni dizinin ne kadar kötü olacağına dair yorumlar çıkmaya başladı. Sonuçta bu Ricky Gervais’in Ricky Gervais olması. Herkesin damak tadına hitap etmeyebilir ama çiğ bir şekilde kesinlikle komik.
Altı bölümün her biri 15 dakika sürüyor. Her bölüm şafakla başlıyor, kediciklerin yatma vaktiyle bitiyor. Arada Gus, sahnede Ricky Gervais’in olduğu kadar saldırgan ya da komik oluyor, hangisi uygunsa onu seçmek gerekir, ve oyuncunun hayvanlara karşı olduğu kadar nazik davranıyor.
Kayıp bir yavru kedinin eve dönmesine yardım etmeye çalıştığı anlar dışında Gus ve çetesi küfrediyor ve insanlığı yerden yere vuruyor.
Kediler arasındaki kavgaya fazla kapılmayın yoksa insanları sarsan terör, yoksulluk ve uyuşturucu gibi konularla ilgili ve insanları derinden etkileyen arkadaşlık, sevgi ve keder gibi mesajları kaçırırsınız.
Diane Morgan’ın canlandırdığı Olive, sokak kedileri çetesi tarafından sevgiyle ‘Ponce’ diye anılan Rupert’a tutulmuş durumda. Ama biyolojik saati o kadar hızlı tik tak yapıyor ki, kedikapısı ve otomatik mama kabı olan bir evde yaşayan sevgili Ponce’un veterinerde yaşadıkları o olaydan beri üreyemeyeceği uyarılarını duyamıyor.
Puke adının hakkını veriyor; nefes alan her şeyle, bazen nefes almayanla bile çiftleşebilecek kadar iğrenç bir yaratık.
Bunun yanında renkli ekibin geri kalanı ve Gus’ın kız arkadaşı da var.
Hayatın her kesiminden bu uyumsuz İngiliz kedileri bir arada tutan yapıştırıcıyı bulmuş durumda ve durmaksızın konuşarak bir ekip olarak yavruyu eve götürmek için yola çıkıyorlar.
Dizi eşit ölçüde komik, acımasız ve yürek ısıtıcı. Birçok gerçeği anlatıyor ve yetişkinler için bir animasyon komedi olduğunu hatırlamakta fayda var.
Yayından saatler sonra Alley Cats Netflix’te bir numaraya yükseldi ve olumlu eleştiriler yağmaya başladı.
Kaba dil, hassas konular ve kamyon dolusu mizah. Binge izlemek bir buçuk saat sürüyor. Bir atıştırmalık ve içecek alın, keyfini çıkarın.
Beni güldürdü, beni ağlattı.
Netflix’te yayınlanıyor.
