Arsenal, Premier Lig şampiyonluğu için 22 yıllık bekleyişini sona erdirdi. Ancak Mikel Arteta'nın şampiyon takımı inşa ediş biçiminde bir ironi vardı: Kulübün geçmişte özdeşleştiği idealizm ve estetik oyun anlayışı yerine, duran toplara dayalı acımasız bir pragmatizm tercih edildi.
Hücumdaki sakatlıklara ve rakiplerin inatçı savunma bloklarına rağmen takımın duran toplardaki verimliliği, bu sezon gol üretiminin temel taşı oldu. Arsenal bu sayede soğukkanlı bir şampiyonluk adayına dönüştü.
Takım hücum prensiplerini tamamen terk etmedi. Ancak geri çekilen ve ceza sahası çevresinde alan vermeyen rakiplere karşı oynarken bu ince değişim zorunlu hale geldi.
Arteta, üç yıl üst üste ikincilikle tamamlanan sezonların ardından kupayı kaldırmak için bir şeylerin değişmesi gerektiğini fark etti. Kulüp, son şampiyonluğunu 2003-04 sezonunda Arsene Wenger'in 'Yenilmezler' takımıyla yaşamıştı.
İspanyol teknik adam, kulübün kimliğini değiştirmek yerine hücum repertuvarını genişletti.
Takım, oyunun çok daha açık geçtiği Şampiyonlar Ligi'nde istediği gibi goller buluyordu. Ancak Premier Lig farklı bir sorun ortaya çıkarıyordu.
Arteta mart ayında şu açıklamayı yapmıştı: "Güzel futbol oynamak için kendi yarı sahamda fazladan üç oyuncuyla oynamak isterdim. Ama futbolun gerçeği bu değil."
Arteta sözlerine şöyle devam etti: "Eğer o futbolu izlemek istiyorsanız başka bir ülkeye gitmeniz gerekir. Çünkü Premier Lig'de son iki ya da üç sezondur durum bu değil."
REKOR KIRAN DURAN TOP RAKAMLARI
Arteta, Arsenal'in duran top antrenörü Nicolas Jover'a güvenerek daha az romantik ama belki çok daha belirleyici bir şey keşfetti.
Rakamlar yalan söylemiyor: Arsenal, Premier Lig'de duran toplardan 24 gol attı. Bu sonuç, 2012-13 sezonunda Manchester United'ın sahibi olduğu şampiyonlar rekorunu kırdı.
Veri analiz firması Opta'ya göre takımın kornerden attığı 18 gol, Premier Lig tarihinde herhangi bir takım tarafından bir sezonda kırılan en yüksek rakam oldu.
Arsenal, tüm şampiyonlar arasında duran top gollerinin oranı en yüksek (yüzde 36) takım konumunda. Bu rakam, takımın "çirkin oynayarak kazandığı" tartışmasının neden bu kadar gündemde olduğunu da açıklıyor.
Duran top gollerine olan bağımlılığı sorulduğunda Arteta özür dilemeden şu yanıtı verdi: "Daha fazla gol atamadığımız için üzgünüm!"
CEZA SAHASINDA KAOS
Arsenal oyuncularının korner kazandıklarında sevinmesi, rakipler için bir endişe kaynağına dönüştü. Arteta'nın takımı, Declan Rice veya Bukayo Saka'nın ortayı yapmadan önce elini kaldırdığı anda ceza sahasında kaos yaratma sanatını mükemmelleştirdi.
Duran top varyasyonları, savunmacıları ve kalecileri rahatsız etmek için yem oyuncular ve blokçularla klinik bir hassasiyetle uygulandı. Bu varyasyonlara, VAR odasındaki en keskin gözlerin bile fark edemeyeceği kadar ince karanlık taktikler de eşlik etti.
Bu dönüşüm Arsenal'i fiziksel olarak da yeniden şekillendirdi. Takım artık takımlar tünelde sıraya girdiğinde bile kendini hissettiren bir auraya sahip, heybetli bir kadro haline geldi.
Bu durum, Wenger'in Emirates Stadyumu'ndaki ilk yıllarındaki kırılgan takımlardan büyük bir kopuşu temsil ediyor. O yıllarda Arsenal, ceza sahasında sık sık güç ve fizik gösteren rakiplere yenik düşüyordu.
Gabriel gibi oyuncular topa kendi güvenliklerini hiçe sayarak yükleniyor. Jurrien Timber ve heybetli William Saliba ise hem tehdit hem otorite sağlıyor.
Şampiyonluk yarışları maçlardaki kritik anlarla belirlenebiliyor. Arsenal'in mart ayı gibi erken bir tarihte bir sezonda kornerden en çok galibiyet golü atan takım rekorunu kırması da bu yüzden şaşırtıcı değil.
Bu yaklaşımın en büyük sahnede de başarı getirip getirmeyeceği henüz belli değil. Arsenal, Şampiyonlar Ligi finalinde Paris Saint-Germain ile karşılaşmaya hazırlanıyor. Bu maç, sezona damgasını vuran soğukkanlı verimliliğin nihai sınavı olacak.
