Aynı nakaratta devam ediyoruz. Hiçbir şey değişmedi. Erhürman, neredeyse herkesin olumlu bulduğu önceki günkü gelişmelerden sonra tek cümleyle söylediği gibi, bir yıl boyunca doğrudan, arabulucularla ve Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’nin kendisiyle görüşüldükten sonra bize şimdi Kambo ve Lurujina’da sınır kapılarının açılmasının ne kadar önemli olduğunu anlatmak için.
Erhürman, Hristodulidis ve Olgin ile görüşmenin ardından düzenlediği basın toplantısında, “Konu, Rumların Kıbrıslı Türklerle birlikte iktidarı ve doğal zenginliği paylaşmaya hazır olup olmadığıdır. Bugüne kadar gördüğümüz şey, hazır olmadıklarıdır” dedi.
Ne olursa olsun bunu tekrarlayacaklar, mağdur rolü oynamak için. Rumların iktidarı ve doğal zenginliği paylaşmaya hazır olmadığı. Öte yandan, Kıbrıslı Türklerin iktidar ve doğal zenginlikte pay almak için ne paylaşmaya ya da ne sunmaya hazır olduklarını hiç öğrenmedik. Rumlar her müzakere aşamasında bunu açıkladı: İktidarı paylaşmaya hazırlar, bunu kanıtlamak için dönüşümlü başkanlığı bile kabul ettiler, tek şartları Kıbrıs’tan işgalci Türkiye’nin çekilmesinin anlaşılmasıydı. Çünkü basitçe iktidarı Türkiye ile paylaşmak istemiyorlar.
Aynı durum doğal zenginlik için de geçerli. Yasalar çıkarıldı, Birleşmiş Milletler’de ve Kıbrıs görüşmelerinde güvenceler verildi, Kıbrıslı Türk toplumunun doğal zenginlikten payının her koşulda güvence altına alınacağı belirtildi. Bu konuda 2011’de Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nda “Kıbrıslı Türk hemşehrilerimize, koşullar ne olursa olsun, muhtemel hidrokarbon bulunması ve işletilmesinden elde edilecek gelirlerden yararlanacaklarını garanti etmek istiyorum” diyen Cumhurbaşkanı Dimítris Christofias vardı.
Koşullar ne olursa olsun! Bu bile onları tatmin etmedi. Asıl mesele, Kıbrıslı Türklerin kendileri adına, toplumları adına iktidardan ve doğal zenginlikten pay almaya hazır olup olmadığıdır. Bunun Rumların iktidarı ve zenginliği Kıbrıslı Türklerle paylaşmak istemesi ama bunları Türkiye’ye devretmek istemesiyle hiçbir ilgisi yok. Bu gerçek, alay etmeyelim. Bunu Rumlar da söylüyor, Türkleri körü körüne taklit ederek. Sorun Rumların iktidarı ve doğal zenginliği paylaşmak istememesiymiş. Başka yerde!
Bir kez olsun sözü ters çevirelim: Kıbrıslı Türkler neyi paylaşmaya hazır? Toprakta, güvenlikte, iskânında, işgal ordusunda, Türkiye’nin garantilerinde, ülkenin siyasi ve ideolojik yönünde, komşu ülkelerle ittifaklarda, ekonomide, çözüm sonrası Türk vatandaşlarının haklarında, Türkiye’nin “çıkarlarında”, her şeyde veto hakkına…
Bütün bunlardan ve daha birçok sorun kaynağı olan konudan iktidar ve zenginlik paylaşımı karşılığında Kıbrıslı Türkler en azından bir adım geri attılar mı? Hiçbir yerde. Çünkü Türkiye’nin mantığı, insanlığın ortak mantığıymış gibi sunulan mantık, Rumların iktidarı ve zenginliği paylaşması gerektiği yönünde, çünkü sadece zayıflar, en küçük talebi bile ileri sürmeye hakları yok.
Yeniden hatırlatayım, gerekirse kaç kez gerekirse: Rumlar iktidar paylaşımını zaten kabul etti. Hatta Crans-Montana’da Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’nin kendisi, “Yönetim ve iktidar paylaşımı konusunda taraflar pratik olarak tam bir anlaşma içindeydi” dedi.
2017’den bu yana iktidar paylaşımında pratik olarak tam bir anlaşma varsa sorun nerede? Kesinlikle Kambo’da bir sınır kapısının açılacağı olup olmayacağı değil.
