Kıbrıs'ta akaryakıt fiyatları yeni artışlara doğru gidiyor. Uluslararası jeopolitik ve ekonomik iklim yükseliş trendi için ortamı hazırlıyor. Oysa iç piyasada fiyatların durmaksızın yükselmesi daha da endişe verici bir gerçeği yeniden gündeme getiriyor: kâr hırsı, burada her fırsatta ve her vesileyle verimli bir zemin buluyor.
Uluslararası piyasalardaki dalgalanma, olaylar ve gelişmelerle körüklendiğinde çoğu zaman ekstra kâr hırsı için bir bahane olarak kullanılıyor. Fiyatlar uluslararası alanda yükseldiğinde artışlar adeta bir anda pompaya yansıyor. Oysa düşüşler yavaş işleyen prosedürlerin dişlilerinde takılıp kalıyor ve yok oluyor. Bu dengesizlik, bazı durumlarda alabildiğine yayılan sorumsuz kâr hırsı şüphesini haklı çıkarıyor. Sonuç: fiyatlar ezici seviyelerde kalıyor ve enerji krizi, fırsatı kollayıp kolay para cebine indirmek isteyenler için zengin olma şansı haline geliyor.
İşte tam da bu noktada sıradan vatandaşların, en başta da en zayıf halka olan kırılgan grupların gerçek bir korumaya ihtiyacı var. Güncel hükümetin sübvansiyon politikaları ve özel tüketim vergisi indirimleri kuşkusuz gerekli ağrı kesici enjeksiyonlar. Yine de etkinliği sürekli değerlendirilmek zorunda, çünkü sıkı denetim olmadan devletin desteğinin vatandaşın cebine sağ salim ulaşma riski var; bunun yerine kâr hırsı kara deliklerine kaybolabilir.
Destek önlemlerinin ötesinde toplum için kurumsal bir koruma sorusu acil olarak var. Devlet fiyatlamada etkili denetim ve şeffaflık mekanizmalarını devreye sokmalı; tüketicilere aşırı yük bindiren ve zaten baskı altındaki aile gelirlerini her fırsatta sömürmeye izin veren uygulamalara fren vurmalı.
Kontrolsüz yükselen yaşam maliyetinin yükü orantısız şekilde kırılgan grupların ve düşük gelirli hanelerin üzerine biniyor; onlar için ulaşım ve evlerini ısıtmak lüks değil, günlük hayatın temel, asgari ihtiyaçları. Akaryakıttaki kâr hırsıyla mücadele artık sadece ekonomik bir konu değil. Bu, sosyal adaletin ve gerçek tüketici korumanın vazgeçilmez bir eylemi.
Fiyatların yükseldiği bir toplumda vatandaşları korumak, yardımları ödemek ve geçici rahatlatma önlemleri almakla sınırlı kalamaz. Her destek önleminin gerçekten hedeflediği kişilere ulaşmasını sağlamalı ve enerji krizinin bir avuç insanın birçoğunun pahasına kolayca zengin olmasına fırsat vermemeli.
