Bazı kişiler gözetleme yasası tartışmasında asıl önemli olan noktayı hâlâ kavrayamıyor. Mesele, kolluk kuvvetlerinin uyuşturucu kaçakçılığı veya çocuk istismarı gibi ağır suçların şüphelilerinin iletişimlerini özel yazılımlarla dinleyip dinlememesi değil. Asıl mesele, polisin veya istihbaratın keyfi dinleme yapmasını engelleyecek güvencelerin yeterli olup olmadığıdır.
Amaç, sıradan bir vatandaşın, bir gazetecinin veya bir siyasetçinin cep telefonunun ulusal çıkarlar veya yasallığın korunmasıyla hiçbir ilgisi olmayan bilgiler elde etmek amacıyla yasadışı biçimde dinlenmesinin önüne geçmektir. İşlerin ciddi şekilde sarpa sardığı nokta tam da burasıdır. Devlet, dinleme yapanların üç kişilik komite tarafından denetlenmesini sağlarsa ve sistemin kendisi gerçekleştirilen dinleme ve gözetleme faaliyetlerini kayıt altına alırsa, keyfi suistimal riski önemli ölçüde azalır. Bu nedenle yasaya yanlış gerekçelerle karşı çıkan herkes, aslında karanlık güçlerin işini yapmış olur. Öte yandan, yapılan baskı gerçekten masum vatandaşların anayasal haklarını korumaya yönelikse, bu tutuma herhangi bir eleştiri yöneltilemez.
