Bazı davalarda karar yalnızca sanığa aittir. Ancak bazı davalar vardır ki, suçlamalar ne kadar spesifik olursa olsun, toplum kenardan seyredemez. 14 yaşındaki Stylianos'un intiharıyla ilgili dava, hiç şüphesiz ikinci türden bir davadır.
O mahkeme salonunda her gün, iddialara göre çok küçük yaşlardan itibaren alarm zilleri çalan bir çocuk hakkında ifadeler duyuyoruz. Öğretmenler, sosyal hizmet görevlileri ve diğer profesyoneller, insanı donduracak kadar ağır bir istismar ortamını anlatıyor. İhmal, aşırı şiddete maruz kalma, hiçbir çocuğun yaşamaması gereken yaşam koşulları ve mahkemede kanıtlanması halinde hiçbir çocuğun yaşamaması gereken bir çocukluğa işaret eden bir dizi olaydan söz ediliyor.
Her yeni ifade aynı soruyu tekrar gündeme getiriyor: Bir koruma sistemini harekete geçirmek için aslında kaç alarm zili gerekiyor? Kaç öğretmen raporu yeterli? Uzmanlardan kaç kırmızı bayrak? Birisi nihayet 'yeter' demeden önce ne kadar kanıt birikmesi gerekiyor? Endişelenen insanlar varsa, raporlar tutulduysa, bir şeylerin ciddi şekilde yanlış olduğuna dair işaretler varsa, bunlar neden yeterli olmadı? Bir devlet, bir çocuğun korunmaya ihtiyacı olduğuna tam olarak hangi noktada karar verir? Ve bir çocuğun çığlığının duyulması için ne kadar yüksek sesle bağırması gerekir?
Her trajediden sonra suçlayacak birini ararız. Bu insani bir şey. Aynı zamanda cezai sorumluluk söz konusu olduğunda da gereklidir. Ancak çocukları içeren trajediler nadiren tek bir anda doğar. Küçük başarısızlıkların üst üste yığılmasıyla oluşurlar. Bir birimin diğeriyle konuşmaması. Zamanında değerlendirilmeyen bir rapor. Çok geç gelen bir müdahale. Geçiştirilen bir risk.
Ancak çocukları korumak, bir öğretmenin ne kadar ısrarcı olduğuna, bir sosyal hizmet görevlisinin ne kadar deneyimli olduğuna veya bir çocuğun doğru kişiyle karşılaşma şansına bağlı olmamalıdır. İhtiyaç duyulan şey, tutarlı bir şekilde çalışan, kendi içinde iletişim kuran, erken müdahale eden ve sorumluluğun birimler, dosyalar ve unvanlar arasında kaybolmasına izin vermeyen bir sistemdir.
Stylianos davası sadece dünle ilgili değil. Yarın için bir uyarıdır. Çünkü bu dava sona erdiğinde, bir çocuğu korumasız bırakan şeyi değiştirmeden sadece cezai cezalar dağıtmakla yetinirsek, en önemli ders kaybedilmiş olacak. Ve bu ikinci bir başarısızlık olacak. Bu sefer, bu hepimizin üzerinde olacak.
