Öneriler vardır ki düşündürür. Öneriler vardır ki öfke yaratır. Bazıları da düşünenlerin sıradan insanın yaşadığı gerçeklikle en ufak bir bağı olup olmadığını sorgulatır. Çalışma Bakanı Marinos Mousiouttas'ın Yardım Sandıkları hakkındaki önerisi kuşkusuz üçüncü kategoriye aittir.
Kurumun tüm çalışanları kapsaması için genişletilmesi tartışılırken bakan, mantığın dışına çıkan bir fikir ortaya attı. Bir çalışan emekli olduğunda Yardım Sandığı'ndaki birikimini peşin almayacak, tutar ay ay ödenecek.
Bu akıl dışı düşünce gerçekten hangi beyinde doğdu? Bakan ve bakanlığının aydınları hangi mantıkla devletin bir insanın ömür boyu birikimini nasıl kullanacağına karar verme hakkına sahip olduğunu düşünüyor?
Bay Mousiouttas'a şunu açıklayalım. Yardım Sandıkları devlet ikramiyesi değildir. Hükümetin cebinden verilen bir yardımdır. Çalışanların birikimleridir ve buna işveren katkısı da eklenir. Bu paralar büyük emek, çok sayıda yoksunluk ve on yıllarca süren fedakârlıkla birikir. Bu nedenle hiçbir bakanın ve hiçbir bürokratın her bir hak sahibinin bu parayı nasıl kullanacağına karar verme hakkı yoktur.
Düşük ücretli bir çalışan ve dolayısıyla düşük emekli maaşı alan biri için, sayın Mousiouttas, peşin ödeme büyük bir ekonomik nefestir. Bu ödeme ile yıllardır taşıdığı bir krediyi kapatabilir. Evini onarabilir ya da yenileyebilir. On yıllarca hizmet eden aracını değiştirebilir. Çocuklarının eğitimine, torunlarının eğitimine destek olabilir. En sonunda, bir ömür boyu çalışarak yoksun kaldığı bazı konforların tadını çıkarabilir.
Bu işlerin hepsini yapmak için aylık taksitleri beklemesi gerektiğini söylemeye kimsenin hakkı var mı? Paralar kendisinin olmasına rağmen devletin kendisinden daha iyi bildiğini söylemeye kim cesaret edebilir?
Emekliyi koruma gerekçesi özgürlüğünü kısıtlama bahanesi olamaz. Birikimini aylık ödemelerle almak isteyenin bu seçeneğe sahip olması elbette mümkün olabilir. Seçim ile dayatma arasında fark vardır. Birincisi vatandaşa saygı duyar. İkincisi onu, mal varlığını yönetmesi için bir vesayet makamına ihtiyaç duyan küçük bir çocuk gibi görür.
Sosyal duyarlılık, sayın Mousiouttas, seçici olamaz. Bu yüzden size doğrudan soruyoruz: Neden önce bakanların ve milletvekillerinin görevden ayrılırken güvence altına aldıkları yüz binlerce euroluk peşin ödemelerden başlamıyorsunuz? Neden bunların da aylık ödenmesini önermiyorsunuz?
Hükümetteki meslektaşlarınızdan ve Meclis'teki eski meslektaşlarınızdan bu fikri alkışlayacak kaç kişi olduğunu görelim! Aylık ödeme felsefesi yalnızca bir ömür boyu günlük ücretle çalışanlar için mi, yoksa bir ömür boyu iktidarın rahat koltuğunda oturanlar için değil mi?
Emeklilik reformunun amacı çalışanların güvenliği ve onurunu güçlendirmek olarak varsayılıyor. O halde reform, emeklerinin meyveline karar verme hakkını ellerinden alan bir mantık üzerine kurulamaz.
Çalışanlar, sayın Mousiouttas, birikimlerinizi yönetmenizi istemiyor. Onurlu bir emeklilik geleceği güvence altına almanızı istiyor. Sosyal politikayı vesayetle karıştırmayın. Özellikle de halkın parasını her ay vereceğiniz harçlık gibi görmeyin!