Eskiden partilerin ideolojik farkları vardı. Solu sağdan, muhafazakarları ilerici olanlardan, politik önceliklerini ve özellikle de ülkenin geleceği konusundaki farklı anlayışlarını ayırt etmek mümkündü; elbette bu görüşler de kendi çıkarları ve partileri gözetilerek ortaya konuyordu. Artık ise aşma yerine bölücü ideolojik saplantıların sorgulanması tercih edilmedi ve iktidara, koalisyona ya da muhalefete yükselmek uğruna her şey bulanıklaştı.
Tarihsel ve politik farklılıklarına rağmen AKEL ve DİSİ artık pek farklı bir bakışa sahip değil. İki Toplumlu İki Kademeli Federasyon, Güven İnşa Tedbirleri ve taviz mantığı ortak paydaları. Yönetim, sorumluluk ve yöntemler konusunda anlaşmazlıkları olabilir ama bir sonraki dönem için farklı bir siyasi öneri görmek zor.
Daha da ilginç ve tahammül edilemez olanı, Averof Neofytou etrafındaki güncel hareketlilik. Volt'un yeni eş başkanı Piyeros Karullas, Kıbrıs meselesine ilişkin bazı söylemlerinin kendi partisinin pozisyonlarıyla örtüştüğünü açıkça kabul ediyor. Feidias Panayotou ve Doğrudan Demokrasi de onunla bir iş birliği ihtimalini olumlu görüyor, ALMA'dan İrini Haralambidu ise politik ayrılıklarına rağmen Averof'un yönetebilecek bir insan olduğunu kabul ediyor. Sanki bir yeteneğini kanıtlamış gibi.
Bir rakibe politik yetenek tanımak şaşırtıcı değil. Şaşırtıcı olan, aynı siyasetçinin bu kadar farklı siyasi alandan, hatta sol çevrelerden insanlar için de potansiyel bir referans noktası haline gelmesi. Üstelik bu siyasetçi, ciddi yolsuzluk ve çıkar ilişkisi iddialarıyla damgalanmış bir hükümeti desteklemesiyle özdeşleşen bir isim.
Aynı dönemde ELAM bile Başkan Hristodulidis'in bazı uygulamalarıyla örtüşüyor görünüyor; federatif çözüme yönelik ilan edilmiş muhalefetine rağmen. DİKO ya da EDEK'in zaman zaman ülke için tehlikeli sayılabilecek politikaları, partileri ve hükümetleri desteklediğini de anımsatmaya gerek yok.
Artık toplum ve siyasi kadrolar için bir partinin tarihsel olarak neyi savunduğundan çok, kiminle iş birliği yapabileceği ve kaç seçmeni tutabileceği önem taşıyor. Partizan vatanseverlik, ideolojik ya da saf vatanseverliğin yerini aldı. Parti aygıtının hayatta kalması, alternatif önerilere yol açması gereken politik ilkelere bağlılığın önüne geçti.
Gerçek sorun ise Başkan'dan son partiye kadar hiç kimsenin Kıbrıs için farklı bir öneri formüle etmek istemiyor ya da istemiyor gibi görünmesi. Hepimiz bir sonraki girişim, bir sonraki müzakere, barikatlar, dönüşümlü başkanlık, Erçin, Olgun ve benzeri konularla iç içe geçmiş bir çözüm için bir sonraki fırsatı yalvarıyoruz. Umut bir siyasi programa dönüştü ve herkes kendisini öncekilerden "daha yetkin" olarak sunuyor. On beş yıl boyunca parti liderliği yapmış Averof bile dahil.
