Bana, şehir merkezinin geniş bölgesindeki kalabalık bir mahallenin büfe sahibinin yakın zamanda öldüğü bildirildi. Onu, haber takibi sırasında bizzat tanımıştım.
Küçük yapılı bir kadın, 90 yaşına yaklaşan büfe sahibi fiziksel olarak kırılgan ve zayıftı ama nadiren rastlanan aslan yürekli bir ruha sahipti. Komşulara ve geçenlere büfelerin alışılmış, küçük maddi değerli yiyecek ve eşyalarını satıyordu; çikolata, meşrubat, süt, gazeteler. Büfe sık sık hırsızların hedefi oluyordu, genellikle gece saatlerinde. Kadın kolay bir hedef olarak görülüyordu, muhtemelen cinsiyeti ve yaşı nedeniyle, ama neredeyse tüm durumlarda şaşıranlar gece soyguncuları oluyordu, büfe sahibesi değil. Karşılarında uyanıklığı, korkusuz direnişi ve savaşçılığını beklemiyorlardı. Bu durum gece baskınlarının başarısız olmasına ve eller boş dönmelerine yol açıyordu. Bazı durumlarda saldırganlar şiddetten çekinmiyor, kadını dövüyor ve yaralıyordu.
En ciddi vakalarda genç erkekler tarafından neredeyse son nefesine kadar boğulmuş, yumruklanmış, yere sürüklenmiş, adeta kendi yaşamı için mücadele etmişti. Bu ileri yaşta onun rakibi zaman değildi, hastalıklar değildi, depresyon ya da umutsuzluk da değildi. Rakibi günlük yaşamın içinde bazen bir ormana dönen bazı insanların vahşetiydi. Onu, bir hırsızın parasıyla dolu çantasını kapması sonucu yaralanma olayını haber takibi sırasında tanıdım. Leğen kemiğindeki, kaburgalarındaki ve bacaklarındaki yaraların iyileşmesi ve büfesine dönmesi dışında hiçbir şey düşünmediğini tekrarladığını hatırlıyorum. Ölüm gündeminde değildi, emeklilik de değildi, hareketsizlik ve korku da değildi. Bana o hırsızın onu büfesinin daracık köşesine nasıl sıkıştırdığını, boynunu elleriyle nasıl sıktığını ve boğmaya çalıştığını anlattı. Bunun üzerine onun nasıl tekmelemeye çalıştığını ama nafile olduğunu söyledi, çünkü dediği gibi “çok uzundu ve yetişemiyordu”. Bana ayrıca “zengin biri de değildi” dediğini ve hırsızların “kazancı değil, büfeden günlük geliri” aldığını aktardı.
Yaşlı bireylerin psikolojik olarak zayıf olduğu ve çalışıp sorunları yönetemeyeceği yönündeki toplumsal kalıpları kırarak, bu kadın sonuna kadar onu tatmin eden şeyi yapmaya devam etti. İşi aracılığıyla sosyal bir yaşam sürdürdü, müşterilerine hizmet etti ve bazen suçlularla yüz yüze geldi. Her zaman bir sonraki günün bir öncekinden daha iyi olacağı umudunu korudu.
