Cuma sabahı öğrenciler sınıflarını terk etti. Yıllık gelenek olarak Rauf Denktaş’ın tek taraflı bağımsızlık ilanını kınamak için sokaklara çıktılar. Bu ilan sözde ‘Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni kurmuştu. Gerçek ilan 15 Kasım 1983’te yapılmıştı. O tarihte bugünkü yaşı küçük protestocular henüz doğmamıştı; bazılarının ebeveynleri bile doğmamıştı. Yine de protesto bugün düzenlendi. Çocuklar Pazar günü okula gitmiyor ve muhtemelen hafta sonuna hazırlanmak için Pazartesi yerine Cuma erken çıkmayı tercih ettiler.
UDI’yi kınayan öğrenci yürüyüşleri yıllar içinde o kadar yerleşti ki hiçbir eğitim bakanı bunları sonlandırmaya cesaret edemez. Sonuçta bu, çocukların işgalin devamına karşı protesto edebildiği tek fırsat. Türk işgalinin yıldönümünde öğrenciler yaz tatili olduğu için, onlar yürüyenler protesto ediyor. Protesto edilen diplomatik hamle bölünmenin resmileştirilmesi yönünde atılan ilk Türk adımıydı. Bölünme henüz resmileşmemiş olsa da UDI’den 43 yıl sonra, ayrılıkçı oluşum sadece Türkiye tarafından tanındığı için Kıbrıs’ın bölünmesi bir gerçek.
Belli bir açıdan öğrenci yürüyüşleri siyasetçiler tarafından teşvik ediliyor. Çünkü bu yürüyüşler, devam eden Kıbrıs sorununda elde ettikleri tek başarı olan ayrılıkçı oluşumun tanınmasının engellenmesinin hatırlatıcısı olarak hizmet ediyor. Dışişleri Bakanlığı’nın UDI’den bu yana geçen yıllarda birincil amacı, kuzeydeki rejimin bir tür tanınması olarak yorumlanabilecek her türlü olayı önlemektir. Bu konuda başarılı oldu. Rejimin ‘yükseltilmesine’ yol açacağı korkusuyla, çoğu durumda haksız olan bu korkuyla, kuzeyin dış dünyayla temasını en aza indirmek için elinden geleni yaptı.
Elbette bir techno müzik festivalinin kuzeyde düzenlenmesi ya da Barcelona akademisinin orada antrenman kampları kurması nedeniyle bir tanınma ya da yükseltme gerçekleşmeyecekti, ama yine de onları önlemeye kararlıyız. Muhtemelen yapmasaydık orada başka olaylar gerçekleşecekti. Kuzey’in tanınmamasının asıl nedeni uluslararası toplumun bunu Kosova’da yaptığı gibi bir seçenek olarak hiç değerlendirmemiş olması. Koşullar eski Yugoslavya’da farklıydı; bu yüzden Sırbistan’ın toprak üzerindeki haksız sayılmayacak iddiaları görmezden gelindi.
Kıbrıs Cumhuriyeti artık Avrupa Birliği’nin tam üyesi ve bu sayede kuzeyin tanınmasını engellemek için çok daha güçlü bir konumda. Utanç verici olan ise ardışık hükümetler için bunun kendi başına bir amaç haline gelmiş olması. Ayrılıkçı rejim ve Türkiye’nin Kıbrıs topraklarının %40’ını kontrol etmesiyle uzlaştılar; tek şartı resmen tanınmamasıydı. Öğrenciler her yıl UDI hakkında protesto etmeye devam edecek, ancak çoğu insan bunun yarattığı statükodan memnun.
