Akel Genel Sekreteri Stefanos Stefanu, AB üyesi ülkelerin büyükelçileriyle yaptığı toplantıda partisinin Kıbrıs sorununa ilişkin temel pozisyonlarını sıraladı. Stefanu'nun ana mesajı, yıllar içinde elde edilen yakınlaşmaların korunması gerektiği ve çözümün şekliyle ilgili yeni fikirlerin ortaya atılmasının, iki taraf arasında anlaşmayı kolaylaştırmak yerine yeni çatışma alanları yaratacağı yönündeydi.
Teorik olarak haklı bir noktaya değinmişti ancak aradan dokuz yıl geçti ve çoğu yetkinin federe devletlerde olacağı gevşek bir federasyon fikrini beğenmiyoruz diye müzakerelerin yeniden başlamasından vazgeçmek akıllıca olmaz. Stefanu'nun büyükelçilere ilettiği kırmızı çizgilerden biri inanılması güçtü. 1960 garantörlük sisteminin yerine NATO'nun da yer alacağı yeni bir sistem getirilmesi fikrine değinen Stefanu, bunun kabul edilemez bir yaklaşım olduğunu, çünkü garantilerin ve tek taraflı müdahale hakkının kaldırılmasını öngören Guterres çerçevesiyle çeliştiğini söyledi.
NATO'ya yönelik mantıksız düşmanlığının sınırı bu değildi. Stefanu, NATO'nun dahil olduğu bir anlaşma olması halinde Akel'in bunu desteklemeyeceğini belirtti. Buradan yola çıkarak sormak gerek: Acaba Akel, asker çekilmesinin ardından NATO'nun dahil olmasındansa Kıbrıs'ta Türk işgal güçlerinin varlığının devamını mı destekliyor? NATO öyle kötü bir devletler topluluğu mu ki Akel, ittifakın bir şekilde garanti verdiği bir çözüm yerine adanın kuzeyinin Türk işgali altında kalmasını tercih ediyor?
Soğuk Savaş 36 yıl önce sona ermiş ve Varşova Paktı çökmüş olabilir ancak Akel yönetimi hâlâ bu gerçeği kabullenemedi. Parti, 1970'lerde takılıp kalmış durumda ve hâlâ Kremlin'in anti-NATO propagandasını tekrarlıyor. Hatta Akel, birinci önceliği olduğunu iddia ettiği Kıbrıs çözümüne, eğer NATO dahil olursa karşı oy vermeye bile hazır. Stefanu, 'Akel'in desteği olmadan bir çözüm geçemez' diyerek bu kadar ileri gitti ki bu, bu kadar saçma olmasa bir tehdit olarak algılanabilirdi.
Akel, siyasi pozisyonlarını hâlâ Sovyetler Birliği döneminde oluşturulmuş duygu ve önyargılara dayandırıyor. Rasyonalite ve pragmatizm, partinin her şeyi siyah ya da beyaz olarak gören siyasi bakış açısına sızmasına izin verilmiyor. Akel'in dogmatik zihniyetinde gri tonlara yer yok. Ve NATO'nun herhangi bir şekilde dahil olduğu bir Kıbrıs çözümü, Sovyetler Birliği'nin Batı karşıtı değerlerine ihanet edemeyecek olan Akel'in duygusal sosyalistleri tarafından asla kabul edilemez.
